๑๖๒. นาฏกรรมคนริมทาง

– ๑ –
เขาเดินเดินดุ่มดุ่มกลางกลุ่มคน

เขาสับสนสงสัยใครกันหนอ
เขาวุ่นวายเหว่ว้าน้ำตาคลอ
เขาพ่ายแพ้เพียงพอสุดท้อทน

– ๒ –
มองทางใดไม่เห็นว่าเป็นทาง

มันเลือนรางร้างลับจนสับสน
มองคนใดไม่เห็นว่าเป็นคน
มันปะปะปนปนคนหรือใคร

– ๓ –
สิ่งรอบข้างเคลื่อนไหวไม่สิ้นสุด

กลับเหมือนหยุดอยู่ระหว่างทางเคลื่อนไหว
คนรอบข้างเคลื่อนคลามาแล้วไป
กลับเหมือนไร้รางเลือนคนเคลื่อนคลา

– ๔ –
จะฝืนเดินต่อไปอย่างไรหนอ

ใจเขาท้อเกินท้นเกินทนฝ่า
จะถอยหลังยังหวั่นสิ้นปัญญา
ใจเขาล้าเกินลับเกินกลับเลี้ยว

– ๕ –
ในท่ามกลางผู้คนที่ล้นหลาม

เขาเดินพล่ามวาจาว่าคนเปลี่ยว
ในท่ามกลางสังคมที่กลมเกลียว
เขาโดดเดี่ยวแปลกแยกจนแปลกตา

– ๖ –
เขาเดินเดินดุ่มดุ่มตะครุ่มครั่น

เขาหวั่นหวั่นไหวไหวใจผวา
เขาตื่นตื่นเต้นเต้นไม่เว้นครา
เขาบ้าบ้าบอบอ – – รอสิ้นลม

– รัตนาดิศร –

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: