๑๕๗. คืนหนึ่ง, คืนที่ฝนพร่างพรำ ..

คืนหนึ่ง, คืนที่ฝนพร่างพรำ
หยดน้ำร่วงกล่อมใบไม้เหงา
ปรุงโปรยโรยร่างอย่างแผ่วเบา
คลอเคล้าเย้ายวนยะเยือกเย็น

ใบไม้เอย เจ้าเคยหงอยเหงา
โศกเศร้าในใจแสนเข็ญ
ค่ำคืนฝืนช้ำร้าวลำเค็ญ
จะเป็นหรือตายคล้ายคล้ายกัน

พลันหยาดฝนหล่นละอองลงต้องใบ
ราวประโลมหัวใจคลายไหวหวั่น
พรายหยาดฝนเย็นฉ่ำคลอจำนรรจ์
หยาดแต้มใบไม้พลันเคล้าสรรพางค์

“…เป็นธรรมดาใจใบไม้เหงา
หมองเศร้าจักคลายเมื่อรุ่งสาง
ราตรีหม่นคราวใจร้าวราน
ย่อมผ่านเมื่อครั้นตะวันทอ

อย่าโศกอย่าเศร้า เจ้าใบไม้
จงชูใบเฉิดฉายหมายสู้ต่อ
หนึ่งราตรีนี้จะผ่านไม่นานรอ
ตะวันใหม่จะฉายคลอผืนฟ้าคราม…”

รัตนาดิศร

สะพานอรุณอมรินทร์
บางกอกน้อย กทม.

เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: