๑๕๗. คืนหนึ่ง, คืนที่ฝนพร่างพรำ ..

คืนหนึ่ง, คืนที่ฝนพร่างพรำ
หยดน้ำร่วงกล่อมใบไม้เหงา
ปรุงโปรยโรยร่างอย่างแผ่วเบา
คลอเคล้าเย้ายวนยะเยือกเย็น

ใบไม้เอย เจ้าเคยหงอยเหงา
โศกเศร้าในใจแสนเข็ญ
ค่ำคืนฝืนช้ำร้าวลำเค็ญ
จะเป็นหรือตายคล้ายคล้ายกัน

พลันหยาดฝนหล่นละอองลงต้องใบ
ราวประโลมหัวใจคลายไหวหวั่น
พรายหยาดฝนเย็นฉ่ำคลอจำนรรจ์
หยาดแต้มใบไม้พลันเคล้าสรรพางค์

“…เป็นธรรมดาใจใบไม้เหงา
หมองเศร้าจักคลายเมื่อรุ่งสาง
ราตรีหม่นคราวใจร้าวราน
ย่อมผ่านเมื่อครั้นตะวันทอ

อย่าโศกอย่าเศร้า เจ้าใบไม้
จงชูใบเฉิดฉายหมายสู้ต่อ
หนึ่งราตรีนี้จะผ่านไม่นานรอ
ตะวันใหม่จะฉายคลอผืนฟ้าคราม…”

รัตนาดิศร

สะพานอรุณอมรินทร์
บางกอกน้อย กทม.

เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ

Advertisements
%d bloggers like this: