๑๕๕. เมื่อความตายเดินเข้ามาทัก

ทุกครั้งที่ได้ข่าวว่าใครเสียชีวิต ก็อดใจหายไม่ได้ทุกที ยิ่งถ้าผู้ตายเป็นคนใกล้ชิด หรือเป็นคนที่เราเคยรักและเทิดทูน ความตายที่เกิดขึ้นนั้นก็ยิ่งตอกย้ำใจให้โศกเศร้ามากขึ้นเป็นทวีคูณ

เหตุที่เสียใจ คงไม่ได้อยู่ที่ “ความตาย” ที่เข้ามาเยือน หากเป็นเพราะความรู้สึกว่า “เราจะไม่เจอกันอีก” นั้นต่างหากที่สะท้อนความรู้สึกภายในใจ

ความพลัดพรากจากคนที่ผูกพันเป็นหนึ่งในอารมณ์ที่เกินจะอดทนอดกลั้นเอาไว้ได้

ความตาย การพลัดพราก ความสูญเสีย ล้วนเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ แต่การทำใจรับกับเหตุการณ์นั้นกลับไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

ช่วงระยะ ๒ – ๓ ปีที่ผ่าน คนที่ผมเคยรู้จักเริ่มทยอยจากไปทีละคนสองคน

ปีที่แล้วคุณแม่ของผมเสียชีวิตลง หลังจากที่เราต่อสู้กับโรคร้ายมาเกือบ ๒ ปี

ปีก่อนหน้านั้น รุ่นน้องที่ผมรู้จักและเคยทำงานร่วมกัน เสียชีวิตกระทัน แม้จะมีเพื่อนหมอช่วยเหลือในทันท่วงที แต่สาเหตุแห่งความตายนั้นรุนแรงรวดเร็วเกินเยียวยา

หลังจากนั้น อาจารย์ที่ผมเคารพ รุ่นพี่ที่สนิท ญาติของคนที่รู้จัก หรือแม้แต่ “ไอดอล” ที่ผมเทิดทูน ต่างทยอยจากโลกนี้ไป

“…ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัว…”, ใครสักคนเคยบอกไว้อย่างนั้น

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น คือความรู้สึกของเราเอง เมื่อรู้ว่านับจากนี้ไปเราจะไม่ได้พบเจอกับคนๆ นั้นอีก เรื่องราวที่เคยผ่านมาทั้งหมดจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่า และท้ายที่สุดคงเหลือเพียงแต่ความหลังอันเลือนราง

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

การทำงานกับชีวิต ได้เห็นความตายต่อหน้ามาหลายครั้ง คงไม่ได้หมายความว่าเราจะชินชาต่อความตายและความสูญเสียที่เกิดขึ้น แต่สถานการณ์บังคับให้เราต้องเข้มแข็ง อดทนอดกลั้นต่อเหตุการณ์ที่เราต้องเผชิญ

การเผชิญหน้าต่อเความตาย, ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับใคร, ย่อมสอนให้เราได้รู้ถึงวามเป็นจริงของธรรมชาติ ว่าเมื่อสรรพสิ่งใดๆ เกิดขึ้นมาแล้ว ตั้งอยู่แล้ว ย่อมดับไปเป็นปกติ หากจะมีสิ่งใดที่มีคุณค่าอยู่บ้างก็คงอยู่ที่การกระทำระหว่างที่ยังมีชีวิตอยู่นั้น

การกระทำนั้นเองจะคอยบอกเราว่า บุคคลเกิดมาเพียงเพื่อจะจากไป หรือเกิดมาเพื่อทำคุณประโยชน์ใดให้เราได้จดจำ

เหนือสิ่งอื่นใด ความตายที่เกิดขึ้นกับบุคคลใกล้ตัว ย่อมเตือนให้เราตระหนักรู้อยู่เสมอว่า ลมหายใจของเราไม่จีรัง มันอาจหมดลงได้ในทุกขณะ ไม่ว่าเราจะพร้อมหรือไม่ก็ตาม

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

ชีวิตที่สมบูณณ์พูนสุข บดบังความจริงของชีวิตไปจากสายตาของเรา ทำให้เรามองข้ามความพลัดพรากสูญเสีย จนลืมไปว่ามันยังมีอยู่ในมุมตรงข้ามกับชีวิตประจำวันของเรา

ต่อเมื่อมุมนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้น เราจึงเริ่มรู้สึกถึงการมีอยู่ของมัน

แท้จริงแล้ว ความตายวนเวียนอยู่รอบตัวเรานี้เอง บางครั้งอาจเดินอยู่ห่างๆ บางครั้งอาจเฉียดเข้ามาใกล้ จนเราไม่อาจมั่นใจได้เลยว่า เมื่อไหร่ที่ความตายจะเดินเข้ามาทักทายกับเราโดยตรง เมื่อไหร่ที่ชีวิตของเราจะสิ้นสุดลง เมื่อไหร่ที่เราต้องคืนลมหายใจของเราให้กับธรรมชาติไป

“…ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัว…”, ใครสักคนเคยบอกไว้อย่างนั้น

เราพร้อมทำความรู้จักมันหรือยัง ?

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: