๑๔๙. เพียงวูบหนึ่งก็หายไป

ยามค่ำคืนเคลื่อนคล้อยค่อยค่อยผ่าน
อีกยาวนานกว่าผ่านพ้นจนเช้าตรู่
นั่งอยู่เคียงความเหงาคอยเฝ้าดู
สัมผัสรู้อารมณ์เล้าโลมใจ

เพียงหนึ่งวาบความคิดนิมิตฝัน
กลับยึดมั่นว่าเป็นจริงสิ่งสงสัย
แล้วอารมณ์ก็เรรวนอยู่ร่ำไร
เที่ยวลอยมาลอยไปไม่เข้าที

ยังไม่ทันผันผ่านกาลเวลา
ฝันกลับพร่าเลือนหายกลายวิถี
ภาพชัดพลันอันตรธานม่านราตรี
ความมืดมนหม่นฤดีกลับมีมา

เคยฟูฟ่องล่องลอยกลับคล้อยต่ำ
เคยลอยลำกลับล้าล่มจนจมท่า
เคยหลงสุขกลับทุกข์ช้ำกลืนน้ำตา
เคยถือมั่นพลันอ่อนล้าอัตตาตน

ปล่อยความคิดครุกรุ่นคอยครุ่นคิด
ภวังคจิตเกิดดับอยู่สับสน
กลอกแล้วกลับปรับแล้วเปลี่ยนเวียนแล้ววน
ฤๅอาจพ้นมลทินเกาะกินใจ

ค่อยค่อยคลายความคิดเคยคลุ้มคลั่ง
แล้วหันหลังมาลองมองดูใหม่
ให้มองเห็นว่าเป็นมาย่อมเป็นไป
อย่าหลงใหลไปถือมั่นกับมันเลย

รัตนาดิศร
ก่อนรุ่งสาง ๓๑ มีนาคม ๒๕๕๕

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: