๑๔๕. เรียนรู้อยู่กับใจ

เรียนรู้อยู่กับใจ
[บทใคร่ครวญ ณ ห้องฉุกเฉิน] 

เที่ยวตามฝันดั้นด้นออกค้นหา
จะไขว่คว้ารุ้งพลันประหวั่นไหว
ยิ่งออกวิ่งยิ่งร้างยิ่งห่างไกล
พราวประไพไยเหมือนกลับเลือนราง

มัววิ่งตามความฝันอันไกลพ้น
เวียนแล้ววนค้นแล้วคว้าหาแล้วห่าง
ไกลจากตัวมัวถลำสิ่งอำพราง
ใจจึงร้างห่างใจไปทุกที

ควรหันกลับมามองลองดูใหม่
คืนสู่ห้องหัวใจครรไลวิถี
คืนสู่ตัวของตนทุกคนมี
คือ ‘ที่นี่’ และ ‘เดี๋ยวนี้’ – นี่ตัวเรา

เพียรพินิจพิจารณาตน
พินิจอย่างแยบยลคลายหม่นเขลา
พินิจใจให้แจ่มชัดคอยขัดเกลา
ไม่หลงงามตามเงาอย่างงมงาย

เรียนและรู้อยู่กับ ‘ปัจจุบัน’
ไม่เพ้อฝันหวั่นไหวไร้ความหมาย
ใจที่เคยรุ่มร้อนจักผ่อนคลาย
พราวประกายรุ้งพร่างกลางใจพลัน

รัตนาดิศร

จวนรุ่งสาง พฤ. ๒๖ มกราคม ๒๕๕๕
ห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลธนบุรี

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: