๑๓๐. คนคัดท้าย [วันครู พ.ศ. ๒๕๕๔]

หนึ่งเรือน้อยลอยลำกลางน้ำเชี่ยว
เรือก็เลี้ยวล่องลัดคลื่นซัดส่ง
คนในเรือต่างผวาว่าเรือคง
จะจมลงกลางมหาชลาลัย

พลันหนึ่งคนคัดท้ายท้าทายคลื่น
หมายจะยืนฝืนชะตาหวังฟ้าใหม่
กลางคลื่นแรงจะแข่งคลื่นฟื้นแรงใจ
นำเรือน้อยลอยไปสู่ปลายทาง

เขาบอกคนบนเรือ “…ให้เชื่อมั่น
อย่าทิ้งฝันที่เคยใฝ่จนไกลห่าง
อนาคตลดเลี้ยวและเลือนราง
แต่ความหวังยังกระจ่างกลางใจนี้

อย่าถอยท้อต่อว่าชะตาชีวิต
จงลิขิตขีดบทกำหนดวิถี
มานะมั่นมิหวั่นไหวในชีวี
ย่อมจะมีอนาคตอันงดงาม…”

ณ วันนี้เรือน้อยลอยถึงฝั่ง
ไม่เคยลืมความหลังยังหวาดหวาม
หากไร้คนคัดท้ายคอยพายตาม
ฤๅอาจข้ามคลื่นคลั่งในครั้งนั้น

จึงกราบตอบขอบคุณคนคัดท้าย
ที่ช่วยพายส่งยังริมฝั่งฝัน
น้อมสำนึกระลึกค่าคุณานันต์
ตราตรึงในใจมั่นนิรันดร

กราบขอบพระคุณคุณครูทุกท่าน
ที่กรุณาสั่งสอนศิษย์ผู้นี้มาแต่น้อยเท่าใหญ่
กระทั่งยืนหยัดอยู่ได้ในสังคมอย่างสมภาคภูมิ

คุณแม่ คุณครูคนแรกของชีวิต
คุณป้าทั้งสอง ผู้เป็นดั่งครูผู้ช่วยเสมอมา
คุณครูชั้นประถมศึกษา รร.อนุบาลยโสธร
คุณครูชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น รร.ยโสธรพิทยาคม
คุณครูชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย รร.เตรียมอุดมศึกษา
คุณครูโรงเรียนแพทย์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล
คุณครูวิชาไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
ผู้ป่วยทุกท่าน ผู้เปรียบเสมือนคุณครูแห่งวิชาชีพแพทย์
รุ่นพี่ เพื่อน และรุ่นน้องที่คอยพบปะแลกเปลี่ยนความรู้กันสม่ำเสมอ

เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ
ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ

Advertisements
%d bloggers like this: