เมื่อ ๒ วันก่อน มีโอกาสได้นั่งคุยกับนักเรียนที่มีปัญหาการเรียน เป็นเรื่องธรรมดาของชั้นเรียนทุกแห่ง ที่จะต้องมีนักเรียนอย่างน้อย ๑ – ๒ คนที่มีปัญหาในระหว่างเรียน ปัญหานั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับการเรียนโดยตรง หรือเป็นเรื่องอื่นๆ ที่บังเอิญผ่านเข้ามาผิดจังหวะ ส่งผลให้การเรียนมีปัญหาตามกันไป เมื่อรู้ว่านักเรียนมีปัญหาเรื่องใดก็ตาม หน้าที่ของคุณครูคือเข้าต้องไปดูแล เพื่อช่วยแก้ไขปัญหาให้หมดสิ้นไป หรือช่วยให้ปัญหานั้นลดน้อยลงจนไม่กระทบต่อชีวิตของนักเรียนเอง หัวใจสำคัญของการแก้ไขปัญหา คือ ช่วยให้เด็กเข้าใจปัญหา มองเห็นหนทางแก้ไข และมีกำลังใจที่จะแก้ไขปัญหานั้นด้วยตัวของเขาเอง โดยที่คุณครู ครอบครัวและเพื่อนร่วมชั้นเรียนร่วมกันให้โอกาส ให้ความช่วยเหลือตามความจำเป็น คอยกระตุ้นเตือนให้เขามองเห็นคุณค่าความสามารถในตัวของเขาเอง ผมคงไม่บอกว่านักเรียนคนนั้นคือใคร และเขามีปัญหาในเรื่องใด นั่นเป็นความลับ เพียงแต่อยากชวนให้ครุ่นคิดกันว่า เราจะช่วยเหลือนักเรียนของเราได้อย่างไร เพื่อให้เขาสามารถยืนหยัดท่ามกลางปัญหา และฝ่าฟันแก้ไขมันไปด้วยกำลังกายและสติปัญญาของเขาเอง … ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต … ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า การเรียนแบบ “แพ้คัดออก” สร้างความเครียด ความวิตกกังวลให้กับนักเรียนทุกคน บรรยากาศการเรียนที่เน้นการแข่งขัน เน้นผลแพ้ชนะ บีบคั้นให้นักเรียนส่วนใหญ่เรียนไปเพื่อตัวของตัวเองโดยไม่สนใจใคร เพราะการแข่งขันทำให้เพื่อนร่วมชั้นเรียนกลายเป็นฝ่ายตรงข้าม กลายเป็นศัตรู ในสถานการณ์อย่างนั้น การเรียนจึงไม่ใช่เพื่อให้มีความรู้ แต่เพื่อให้ตนเองไม่เป็นผู้แพ้ นักเรียนแสวงหาความเป็นที่หนึ่งจนหลงลืมไปว่าชัยชนะที่ได้มานั้นต้องแลกด้วยมิตรภาพ ต้องยอมสละความผูกพันระหว่างกัน เหลือไว้แต่ความโดดเดี่ยวบนจุดสูงสุดของหอคอย ส่วนคนที่หมดแรงระหว่างทางก็ถูกปล่อยให้รั้งท้าย หรือบางครั้งก็ร่วงหล่นลงจากหอคอยไป [...]