กระทงน้อยลอยวนสายชลเชี่ยว ละล่องเลี้ยวเกลียวคลื่นสะอื้นไห้ โอ้กระทงหลงทางมาร้างไกล มาร้างใจให้เหงาให้ร้าวราน เจ้าหลงมาจากไหนหนอใคร่รู้ มาลอยลู่อยู่เอกาน่าสงสาร ในคืนเพ็ญเย็นโพยมจันทร์โลมธาร เจ้าเคลื่อนผ่านธารยาวยะเยือกเย็น ผ่านความเจ็บความช้ำที่ย้ำชัด กระหน่ำซัดพระคงคามาให้เห็น ให้รู้ฝืนกลืนกล้ำรู้ลำเค็ญ ประหนึ่งเป็นธรรมดาชะตากรรม กระทงน้อยจะลอยไกลเพียงไรหนอ จะไปต่อก็หวั่นใจกลัวไหวคว่ำ กลางเกลียวคลื่นครืนคลั่งประดังกระทำ ฤาอาจทนหม่นช้ำระกำทรวง จึงข้าหวังตั้งจิตอธิษฐาน กลั่นกรองกานท์ซ่านซึ้งส่งถึงสรวง ช่วยประคองกระทงให้พ้นภัยปวง และลอยล่วงสู่ฝั่งฝันเร็ววันเทอญ … รัตนาดิศร ค่ำคืน พฤ. ๑๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๔ … … เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ