ผ่านไปกว่า ๘๐ ปี แต่ความรู้สึกที่เคยมีไม่เคยเปลี่ยนแปลง

บรรยากาศ “ประเพณีรับน้องข้ามฟาก” ของพวกเราชาวศิริราช ไม่ว่าเวลาจะเคลื่อนผ่านไปสักกี่ปี แต่ความรักความผูกพันระหว่างรุ่นพี่และรุ่นน้องก็ไม่เคยลดน้อยลง ซ้ำกลับจะยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นในทุกๆ ปี

และด้วยความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันนี้เองที่เชื่อมร้อยความสัมพันธ์ของเราให้ต่อเนื่องมานานแสนนาน

…

ภาพโดย  Payont Thanasatirakul

…

ย่ำค่ำ ศุกร์ ๒๗ มกราคม ๒๕๕๕ ภายในห้องประชุมตรีเพ็ชร อาคาร ๑๐๐ ปีสมเด็จพระศรีนครินทร์ฯ โรงพยาบาลศิริราช เต็มไปด้วยนักเรียนแพทย์ศิริราช รุ่น ๑๒๑ “ศิริราชน้องใหม่” ที่นั่งกันอย่างพร้อมเพรียง เพื่อรับฟังเรื่องราวประสบการณ์ชีวิตของอาจารย์และรุ่นพี่แพทย์ศิริราช ต่อเนื่องกันหลายต่อหลายคน

อาจารย์และรุ่นพี่ทุกคนมาพบกับรุ่นน้อง พูดคุยกับรุ่นน้อง ด้วยความรู้สึกอย่างเดียวกัน คือ อยากพบหน้าน้อง อยากรู้จักน้อง; น้องผู้ซึ่งจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวศิริราช ครอบครัวที่มีประวัติศาสตร์ยืนยาวสืบเนื่องกันมานับกว่า ๑๒๑ ปี

แม้จะเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานเกินกว่าช่วงอายุคน และในระหว่างระยะเวลานั้นก็มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย แต่ภายใต้ความรักความผูกพันของชาว “ศิริราช” ก็ทำให้ระยะเวลาหรือช่วงอายุไม่ใช่อุปสรรคอีกต่อไป ทุกคนยังเป็น “พี่” ที่พร้อมจะ “รัก” และ “รับน้อง” อยู่เสมอ

ไม่ว่าแต่ช่วงอายุที่ต่างกันหรอก ขึ้นชื่อว่าเป็น “ศิริราช” ด้วยกันแล้ว จะเป็นตายร้ายดีเราก็ยัง “รักกัน” ไม่เสื่อมคลาย

เรื่องราวที่บอกเล่าแก่นักเรียนแพทย์ศิริราชน้องใหม่ในค่ำคืนการอบรมก่อนรับน้องข้ามฟาก ล้วนแต่เป็นประสบการณ์ของรุ่นพี่ที่ผ่านการกลั่นกรองมาแล้วเป็นอย่างดี สิ่งใดที่เห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญ มีประโยชน์แก่ชีวิตของรุ่นน้องต่อไป ก็พร้อมจะบอกเล่าเรื่องราวเหล่านั้นให้น้องใหม่ได้รับรู้

การอบรมไม่ใช่การบังคับ ไม่ใช่การใช้อำนาจของรุ่นพี่เพียงฝ่ายเดียว แต่เป็นสิ่งที่เรา ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้อง ทำร่วมกันไป; รุ่นน้องนั่งฟัง รุ่นพี่ยืนพูด ยืนให้กำลังใจ คอยดูแลเมื่อยามที่น้องป่วยไข้ แม้บางคราวจะดูเหมือนว่ารุ่นพี่ดุดันไปบ้าง แต่นั่นก็ด้วยอารมณ์ของเนื้อความที่กำลังพูดถึง ไม่ใช่ว่ารุ่นพี่ต้องการทำร้ายน้องๆ แต่อย่างใด

เอาเข้าจริงแล้ว รุ่นพี่ก็ไม่เคยคิดทำร้ายน้องเลย ในขณะที่น้องใหม่ “นั่ง” ฟัง รุ่นพี่ทุกคนกำลัง “ยืน” คอยสอดส่องดูแล รุ่นน้องนั่งกันนานเพียงไร รุ่นพี่ก็ยืนกันนานเท่านั้น

…

ภาพโดย  Payont Thanasatirakul

…

ประสบการณ์ในชีวิตของแต่ละคนนั้นมีอยู่มากมาย หากประมวลรวมกันแล้วก็อาจใช้เวลาทั้งชีวิตในการบอกเล่าเรียนรู้ ยิ่งประสบการณ์การเรียนและการทำงานในฐานะแพทย์ด้วยแล้ว เรื่องราวก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ

เส้นทางเดินของแพทย์แตกต่างจากคนอื่นๆ ทั่วไป วิชาชีพของเราอยู่ท่ามกลางความเจ็บไข้ได้ป่วย อยู่ระหว่างความเป็นความตาย เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคนไข้ที่เราต้องดูแล – แม้ว่าคนไข้จะมองข้ามความสำคัญข้อนี้ไปบ้าง นั่นก็ด้วยกระแสสังคม และความคิดอย่างปัจเจกที่มุ่งเอาตนเองเป็นศูนย์กลาง – แต่ถึงอย่างไร พันธสัญญาและภาระหน้าที่ของเรายังคงมีความสำคัญอยู่เช่นเดิม

การจะดำรงตนอยู่ท่ามกลางความเป็นความตายอย่างนั้นได้ ประสบการณ์ในชีวิตของเราต้องเจนจัดพอสมควร แต่ด้วยช่วงชีวิตอันจำกัด เราคงไม่อาจเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ของตนเองทั้งหมด หนทางที่จะช่วยให้เราได้มองเห็นโลกมากขึ้น เรียนรู้เรื่องราวได้กว้างขวางและลุ่มลึกมากขึ้น ก็ด้วยอาศัยการเรียนรู้จากประสบการณ์ของรุ่นพี่นี้เอง

การอบรมของชาวแพทย์ศิริราชยังคงจัดสืบเนื่องมาหลายสิบปี ก็ด้วยเหตุผลนี้

เมื่อใกล้วันอบรมและรับน้องข้ามฟาก รุ่นพี่จะตื่นเต้นกันมาก เพราะนอกจากจะเป็นวันที่เราได้รู้จักน้องใหม่ของเราแล้ว เรายังมีโอกาสได้บอกเล่าประสบการณ์ดีๆ ให้แก่รุ่นน้อง และพร้อมกันนั้นตัวรุ่นพี่เองก็ได้รับฟังเรื่องราวจากรุ่นพี่คนอื่นๆ พร้อมกันไปด้วย งานนี้จึงไม่ใช่แค่การ “ถ่ายเท” ประสบการณ์เพียงฝ่ายเดียว แต่คือการ “แลกเปลี่ยน เรียนรู้” ประสบการณ์ระหว่างกัน

การเรียนรู้นั้นอาจจะเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง แต่มันก็คุ้มค่า จึงไม่น่าแปลกใจที่น้องใหม่จะเห็นรุ่นพี่มาร่วมงานนี้อย่างล้นหลามทุกปีไป

…

ภาพโดย Joseph Benchapol

…

การรับน้องของชาวแพทย์ศิริราชเริ่มต้นเป็นครั้งแรกเมื่อกว่า ๘๐ ปีที่แล้ว เป็นสถาบันแห่งแรกในไทยที่จัดให้มีพิธีต้อนรับนิสสิตใหม่ที่จะเข้ามาร่วมเรียนในสถาบันเดียวกัน ตั้งแต่เมื่อ “ศิริราช” ยังเป็น “คณะแพทยศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย”

การจัดงานรับน้องของเราไม่ใช่การ “แสดงอำนาจ” ระหว่างรุ่นพี่ต่อรุ่นน้อง ไม่ใช่การบังคับขู่เข็ญในเรื่องที่วิปริตวิตถารอย่างที่พบเห็นในสถาบันอื่นๆ หากแต่เป็นการ “ต้อนรับ” สมาชิกใหม่เข้าร่วมในครอบครัวเดียวกัน ให้เราได้เป็นพี่เป็นน้อง ร่วมทุกข์ร่วมสุข ช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ตามอย่างวัฒนธรรมอันทรงคุณค่าของสังคมไทย

ศ. นพ. อวย เกตุสิงห์ (ศิริราช รุ่น ๓๘) ผู้ซึ่งเป็นต้นคิดพิธีต้อนรับนิสสิตใหม่เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๗๕ เคยกล่าวไว้ว่า “เรียนร่วมสำนัก รักเหมือนร่วมแม่”; ความเป็นพี่น้องนั้นสำคัญ และยิ่งเป็นพี่น้องร่วมครรภ์มารดาเดียวกันด้วยแล้ว ความผูกพันก็ยิ่งแน่นแฟ้น

เราชาวศิริราชตระหนักเสมอว่า เมื่อน้องใหม่ก้าวเข้ามาร่วมในสถาบันเดียวกัน น้องคือครอบครัวเดียวกัน ควรที่เราจะดูแลเอาใจใส่ให้ดีที่สุด เราจึงไม่พบเห็น “การว้าก” ไม่พบเห็นการ “อวดเบ่ง” ของรุ่นพี่ต่อรุ่นน้องอย่างที่เคยพบเห็นที่สถาบันอื่นๆ ทั่วไป การแสดงอำนาจเพื่อให้รุ่นน้องเคารพรังแต่จะสร้างความหวาดกลัวและเกลียดชังในใจของรุ่นน้อง ซึ่งชาวศิริราชเราไม่มีวันทำเช่นนั้นโดยเด็ดขาด

ความเป็น “รุ่นพี่” ของชาวศิริราชไม่ได้เกิดขึ้นด้วยอำนาจ แต่เกิดขึ้นด้วยความรัก ความเอื้ออาทร และไมตรีจิตที่มีให้กับ “รุ่นน้อง” อย่างคนที่อยู่ร่วมในครอบครัวเดียวกัน และ “ความเคารพ” ของรุ่นน้องที่มีต่อรุ่นพี่ก็ไม่ได้เกิดจากความหวาดกลัว หากแต่เกิดจากความรู้สึกเคารพรักในใจอย่างแท้จริง

…

ภาพโดย Joseph Benchapol

…

รุ่งสาง เสาร์ ๒๘ มกราคม ๒๕๕๕ ที่ศาลาท่าน้ำศิริราช รุ่นพี่ – รุ่นพ่อ รุ่นปู่ – ชาวศิริราช มารอต้อนรับน้องใหม่ที่จะข้ามฟากแม่น้ำเจ้าพระยามายังท่าศิริราช รุ่นพี่ทุกคนมีความยินดีเหลือล้น เมื่อรู้ว่าน้องใหม่จะได้เข้าร่วมในครอบครัวของเราอย่างสมบูรณ์

นับตั้งแต่ศาลาท่าน้ำเรื่อยมาตามถนนจักรพงษ์ ผ่านหน้าตึกผู้ป่วยนอกเก่า ล่วงมาจนถึงลานพระบรมรูปสมเด็จพระบรมราชชนก รุ่นพี่ทุกคนรอต้อนรับน้องใหม่อยู่ด้วยความปลื้มปีติ

กล่าวอย่างนักเรียนสังคม ประเพณีรับน้องข้ามฟาก คือ “พิธีกรรม” อย่างหนึ่ง ที่สะท้อนถึงความเปลี่ยนแปลงในชีวิต มีแนวคิด ขั้นตอน พร้อมด้วยสมาชิกและการเฉลิมฉลองต่างๆ นานา เพื่อให้เกิดผลสัมฤทธิ์ทางใจ ในกรณีนี้คือ การย้ำเตือนให้น้องใหม่ได้ตระหนักถึงการเปลี่ยนผ่านสถานะของตนเอง จากใครที่ไหนก็ไม่รู้ เข้ามาสู่รั้วศิริราช เปลี่ยนแปลงจากนักเรียนธรรมดา สู่เส้นทางของแพทย์อย่างเต็มตัว

การย้ำเตือนนี้ไม่ใช่เพียงแค่น้องใหม่เท่านั้น แต่ยังรวมถึงรุ่นพี่ด้วย ให้รุ่นพี่ได้รู้ว่าตนเองกำลังจะมีน้อง มีคนที่จะต้องให้ความช่วยเหลือ ดูแล ประคับประคองร่วมกันไป

การเรียนของเราที่นี่ ที่ศิริราช จึงไม่ใช่แค่การเรียนเพียงเพื่อตัวเอง ไม่ใช่แค่เข้ามาเรียนแล้วก็จบกันไป แต่ยังมีความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันตลอดทาง ไม่ว่ารุ่นพี่และรุ่นน้องจะห่างกันกี่ช่วงอายุก็ตาม แต่เราไม่เคยทิ้งกัน ดังคำกล่าวที่ว่า “ที่ศิริราช พี่จะดึงเรา เพื่อนจะประคับประคองเรา และน้องจะคอยดันเรา”

ที่นี่ ไม่เคยมีใครที่ต้องอยู่คนเดียว และจะไม่มีวันเป็นเช่นนั้นเลย

…

ภาพโดย Joseph Benchapol

…

ถ้าเสียง Hail ที่ดังต่อเนื่องตลอดมาจะสะท้อนอะไรบางอย่างที่สำคัญ สิ่งนั้นก็คงเป็นความรักที่รุ่นพี่มีต่อรุ่นน้อง และความเคารพที่รุ่นน้องมีต่อรุ่นพี่นั่นเอง แม้วันเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร สิ่งต่างๆ รอบกายจะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน แต่ความรู้สึกของเรา – รุ่นพี่และรุ่นน้องชาวศิริราช – จะยังคงสืบเนื่องต่อไปไม่มีวันเสื่อมคลาย

กี่ปีกี่ปีผ่าน 
กี่กาลผันกี่วันคืน
ยังคงยังยงยืน 
จะยื่นรักประจักษ์ฝัน

รักน้องนะ น้องรัก
ตระหนักค่าคุณานันต์
พี่น้องคล้องสัมพันธ์
“ศิริราช” ขวัญนิรันดร

ยินดีต้อนรับรุ่นน้อง ศิริราช รุ่น ๑๒๑ สู่บ้านศิริราชของพวกเรา
รัตนาดิศร ศิริราช รุ่น ๑๑๕ 

…

ภาพโดย  Payont Thanasatirakul

…

ขอบคุณภาพประกอบจากรุ่นน้องศิริราชทั้ง ๒ คน

…

เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ
ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ 

เที่ยวตามฝันดั้นด้นออกค้นหา
จะไขว่คว้ารุ้งพลันประหวั่นไหว
ยิ่งออกวิ่งยิ่งร้างยิ่งห่างไกล
พราวประไพไยเหมือนกลับเลือนราง

มัววิ่งตามความฝันอันไกลพ้น
เวียนแล้ววนค้นแล้วคว้าหาแล้วห่าง
ไกลจากตัวมัวถลำสิ่งอำพราง
ใจจึงร้างห่างใจไปทุกที

ควรหันกลับมามองลองดูใหม่
คืนสู่ห้องหัวใจครรไลวิถี
คืนสู่ตัวของตนทุกคนมี
คือ ‘ที่นี่’ และ ‘เดี๋ยวนี้’ – นี่ตัวเรา

เพียรพินิจพิจารณาตน
พินิจอย่างแยบยลคลายหม่นเขลา
พินิจใจให้แจ่มชัดคอยขัดเกลา
ไม่หลงงามตามเงาอย่างงมงาย

เรียนและรู้อยู่กับ ‘ปัจจุบัน’
ไม่เพ้อฝันหวั่นไหวไร้ความหมาย
ใจที่เคยรุ่มร้อนจักผ่อนคลาย
พราวประกายรุ้งพร่างกลางใจพลัน

…

รัตนาดิศร

จวนรุ่งสาง พฤ. ๒๖ มกราคม ๒๕๕๕
ห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลธนบุรี

…

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

สวัสดีปีใหม่
ถึงจะผ่านปีใหม่เข้าสู่วันที่สองแล้ว แต่ยังพอเหลือบรรยากาศอยู่บ้าง
ตามห้างร้าน ตามบ้านเรือน ยังคงสนุกสนานกันต่อเนื่อง
ส่วนร้านค้าเล็กๆ ในเมือง ก็ยังปิดร้านกันเรียงรายเหมือนเดิม

ไม่แน่ใจว่าบรรยากาศปีใหม่จะยังคงต่อเนื่องไปอีกกี่วัน
อาจจะเพียงแค่วันสองวัน พอผ่านพ้นปีแล้วก็จบกันไป
อาจจะต่อเนื่องยาวนาน ตราบเท่าที่ราชการยังหยุดชดเชย
หรือบางที จะปีใหม่หรือปีเก่า ก็ไม่เคยต่างไปจากเดิม

…

ห้างสรรพสินค้าหลายแห่ง กลางใจเมือง
ต่างพร้อมใจกันตกแต่งพื้นที่ ต้อนรับเทศกาลคริสต์มาสและปีใหม่
เปิดโอกาสให้ใครต่อใครได้เดินปลดปล่อยอารมณ์
ถ่ายรูป ดื่มกิน พูดคุยหยอกล้อกันสนุกสนาน
เพื่อว่าความสุขนั้นจะช่วยผ่อนคลายความหนาวลงไปบ้าง

ชั่วขณะที่เดินผ่านต้นไม้ประดับไฟ ประกายแสงสีงามระยับ
คล้ายๆ ว่าความเหน็บหนาวนั้นจะกลับอบอุ่นขึ้นมา
ความเหงาก็ดูจะเลือนหายไปกับเสียงระฆังที่ดังอยู่ไกลๆ
เรื่องราวขุ่นข้องภายในใจ เหมือนจะจบไปในวินาทีนั้น

“…สำหรับบางคน มันคือช่วงเวลาแห่งความสุขที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์
แต่อีกหลายคน เป็นความสุขที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครั้งชั่วคราว
พอเดินออกจากสถานที่แห่งนั้น ยังไม่ทันข้ามคืน
ทุกอย่างกลับเป็นเพียงภาพฝันที่ผ่านมาแล้วผ่านเลยไป…”

หนาว เหงา อบอุ่น ครื้นเครง – เพียงแค่วาบความรู้สึก
หมุนวนเวียนไปมาซ้ำๆ ไม่มีอะไรใหม่เลย

…

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

…

ลมหนาวมาพร้อมกับความเหงา, เป็นอย่างนี้เสมอ,
หนาว เมื่อไม่มีใครคอยห่มกาย, เหงา เมื่อไม่มีใครคอยห่มใจ
เมื่อลมหนาวพัดผ่านมาในเวลาที่ไม่ใคร
ทั้งหนาวกายและหนาวใจก็เกิดขึ้นพร้อมๆ กัน

เป็นความหนาวที่เกินกว่าใครจะทนไหว
เว้นแต่จะไร้หัวใจที่จะรับรู้มัน

เทศกาลลมหนาว เหมือนเป็นสัญลักษณ์ที่ตอกย้ำความรู้สึก
ให้ตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลง หมุนเปลี่ยนเวียนวน
ถ้าฤดูที่ผ่านไป ย้ำเตือนให้เรารู้ว่าโลกนี้ยังคงเคลื่อนไหว
ความรู้สึกภายในใจ ก็คอยเตือนให้รู้ว่าเรายังมีลมหายใจ

ถ้าโลกยังคงหมุนผ่านที่เดิมซ้ำๆ ทุกปี
ก็เป็นธรรมดาที่ใจจะรู้สึกซ้ำๆ กันได้ทุกปีเช่นกัน
เปล่าประโยชน์ที่จะปิดกั้น ปฏิเสธความรู้สึกของตัวเอง
แต่จะเป็นประโยชน์เหลือเกิน หากเรามองเห็นความรู้สึกของตัวเองได้
ค่อยเรียนรู้ความรู้สึกของตัวเอง เข้าใจหัวใจของตัวเอง

“…อารมณ์ที่ผ่านเข้ามา ไม่ว่าจะหนาว อบอุ่น เหงาหรือครื้นเครง
ทุกครั้งที่เรามองเห็น ย่อมเป็นโอกาสให้เราได้เรียนรู้
เรียนรู้ที่จะเข้าใจ ต้อนรับมันได้อย่างมั่นคง
ไม่ใช่เพียงปล่อยให้มันผ่านเข้ามา ทำร้ายเราให้เจ็บ
แล้วเลื่อนลอยหายไป เหลือไว้เพียงรอยร้าวในความทรงจำ…”

…

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

…

เทศกาลลมหนาว หลายคนบ่นว่าหนาวกายและหนาวใจ
ไม่มีใครเคียงข้าง คอยดูแลเอาใจใส่
ราวกับว่า โลกใบนี้มีตัวเองอยู่เพียงคนเดียว

“…อันที่จริงแล้ว ไม่มีใครเลยที่โดดเดี่ยวอย่างแท้จริง
ไม่มีใครถูกปล่อยทิ้งร้างในโลกที่โหดร้ายเพียงลำพัง
ความคิดต่างหาก ความคิดของเรานั้นเองที่ทอดทิ้งเรา
ความคิดของเรานั่นแหละ ที่ทำให้เราอ้างว้าง เดียวดาย…”

ลองมองไปรอบตัวเราบ้าง
จะมองเห็นใครอีกมากมาย เดินผ่านมา แล้วผ่านไป
เขาอาจจะไม่รู้จักเรา และเราก็ไม่รู้จักเขา
แต่การที่เรามองเห็นเขา แสดงว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว
เราไม่เคยอยู่เพียงลำพังเลยสักครั้ง, นี่คือความจริง

ในขณะที่ใจของเราเหน็บหนาว ขุ่นมัว
เรามองเห็นคนอื่นมีความสุข เราก็อิจฉา โกรธเคือง
คิดว่าคนบนฟ้าจ้องจับผิด จ้องทำร้ายแต่เราเพียงคนเดียว
เรามองไม่เห็นว่า ระหว่างเรื่องร้ายกับเรื่องดี เราผ่านมันมาแล้วทั้งนั้น
เพียงแต่เรื่องดีอาจไม่สะเทือนใจ ไม่มีคุณค่าพอให้เราจดจำ
ไม่เหมือนเรื่องร้ายที่ภาวนาไม่ให้เกิด กลับเกิดขึ้นได้ไม่เว้นวัน

เรามองคนอื่นเพียงด้านเดียว ด้านที่เราอยากจะมอง
เราจึงเห็นคนอื่นมีความสุข และมีคนคอยดูแลเอาใจ
ในขณะที่ตัวเรากลับเป็นคนโชคร้าย มีแต่ทุกข์ และเดียวดาย
เรามองไม่เห็นคนอื่นๆ ที่คอยดูแลเรา เพราะเราไม่เคยคิดจะมอง

ไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างเป็นเพียงความคิดเท่านั้นเอง

…

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

…

อย่าว่าแต่คนที่อยู่คนเดียวเลย
แม้จะมีคนคอยเคียงข้างกาย คอยดูแลเอาใจ
ก็ยังหนาวและเหงาได้ไม่แพ้กัน

คนที่คอยดูแล คงทำได้เพียงแค่ห่มกายให้คลายหนาว
หรืออย่างมากก็คอยดูแลใจไม่ให้หนาวจนเกินไป
แต่คนที่จะช่วยให้คลายหนาวจริงๆ นั้น ไม่ใช่คนอื่นคนไกล
คือใจของเราเองนี่แหละ 

ไม่มีใครเข้าใจเราได้ดีเท่าตัวเรา
จึงไม่มีใครจะดูแลใจ ห่มใจของเราได้ดีเท่าใจของเราเอง
คนอื่นทำได้ก็เพียงแค่สิ่งที่เขาคิด สิ่งที่เขาต้องการ
หรืออาจยอมตามความปรารถนาของเราในบางครั้ง
แต่คงไม่หวังหรอกว่า เขาจะยอมตามเราทุกครั้งไป

ฤดูหนาวปีที่แล้ว เขาคอยห่มกายของเรา
ฤดูหนาวปีนี้ เขาคอยห่มใจของเราทั้งใจ
ฤดูหนาวปีหน้าล่ะ เขาจะยังห่มกายและใจของเราเหมือนเดิม
หรือจะเปลี่ยนไปห่มกายและใจของใครอีกคน ?

หรือแม้เขายังคอยเคียงข้างเราอย่างเดิม
แต่เราจะยังอบอุ่นเหมือนอย่างเดิมหรือเปล่า, ไม่รู้เลย

“…ผ้าห่มผืมเดิม อาจไม่อบอุ่นอย่างที่คุ้นเคย
ใครคนเดิม อาจไม่สุขเหมือนอย่างที่เคยผ่านมา
ไม่ว่าใครจะเหมือนเดิมหรือเปลี่ยนไป
สิ่งสำคัญคือใจต่างหาก ที่กำลังเปลี่ยนแปลง…”

…

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

…

ความหนาว และความเหงา มักมาพร้อมกันเสมอ
เพื่อที่จะย้ำเตือนให้เรารู้ว่า โลกยังคงเคลื่อนไหว
และเรายังคงหายใจเหมือนอย่างเดิมทุกๆ ปี

เรายังคงมีหัวใจ มีอารมณ์ มีความรู้สึก
และมีกำลังมากพอที่จะเรียนรู้จากความรู้สึกนั้น

ความเปลี่ยนแปลง เจ็บปวด บอบช้ำ
ความอ่อนไหว เหนื่อยล้า อ้างว้างเดียวดาย
ล้วนแต่เป็นบทเรียนที่ดีสำหรับเรา ให้เราได้คุ้นเคย เข้าใจ
เป็นภูมิคุ้มกันทางอารมณ์ที่ดีสำหรับเราในทุกๆ ครั้งไป

ฤดูกาลที่หมุนเปลี่ยน เป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมดา
เหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านเข้ามา วนเวียนอยู่รอบกายเรา
ก็เป็นเพียงเรื่องราวที่ปราศจากความหมายในตัวของมันเอง
ความคิดของเราต่างหาก ที่คอยตีความ คอยให้ความหมายกับมัน
ความคิดของเรานี้เอง ที่พร่ำเพ้อไปกับนิยามที่เราสร้างมันขึ้นมา

“…จะหนาวหรือไม่ จะเหงาสักเพียงไร ไม่มีอะไรที่เกิดขึ้นรอบกาย
ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในใจ เพิ่มขึ้นหรือลดน้อยลงตามใจของเรา
เรานั้นเองเป็นคนกำหนด ว่าเราจะหนาว จะเหงา จะอ้างว้าง
หรือจะอบอุ่น อิ่มเอม สำราญใจ, เราเลือกได้เองทั้งนั้น…”

เมื่อรู้อย่างนี้แล้ว, เราเลือกที่จะเป็นอย่างไร

…

แมวน้อย
ณ สวนแมว เชิงสะพานอรุณอัมรินทร์

…

การห่มใจอาจต้องการ “ใครสักคน” มาช่วยห่ม
แต่ “ใครสักคน” ที่พูดถึงนั้นไม่จำเป็นต้องเป็น “ใครคนอื่น” สักหน่อย
คนอื่นๆ หรือแม้แต่คนรักของเราอาจช่วยห่มใจเราได้ก็จริง
แต่ใจจะหายหนาวหรือไม่นั้นอยู่ที่เรารู้จักห่มใจของเราเองต่างหาก

“…ต่อให้มีคนคอยดูแลเอาใจใส่เรามากเพียงไร
แต่ถ้าเราไม่เคยคิดจะดูแลเอาใจใส่ใจของเราเอง
ไม่เคยคิดจะห่มใจของเราเองแล้ว ใจจะหายหนาวได้อย่างไร…”

…

เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ
ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ

ช่วงเวลาเกือบเดือนที่ว่างเว้นจากงานสอน เพราะคณะฯ ปิดเรียนให้อาจารย์และนักศึกษาลี้ภัยธรรมชาติ สำหรับตัวผมเองนั้นนอกเหนือจากงานรักษาและงานเบ็ดเตล็ดที่ทำอยู่เป็นประจำแล้ว ยังมีเวลาเหลือพอให้นั่งดูหนังและการ์ตูนเอนิเมชันได้อย่างสบายใจ ขอบคุณช่วงเวลานี้ที่ทำให้รู้สึกราวกับว่าได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง อาจจะเหงาใจอยู่บ้างก็ตรงที่ไม่มีนักศึกษาให้ “กินหัว” เหมือนอย่างเคย

ในบรรดาการ์ตูนทั้งหมดนั้น เรื่องที่โดนใจผมที่สุด, และก็เป็นเรื่องเดียวในใจตลอดมา, คือ โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่

ดูเหมือนว่า โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้  ผู้สร้างจะหยิบเอาเรื่องราวจากต้นฉบับเดิมเมื่อหลายสิบปีก่อนกลับมาปิดฝุ่นสร้างใหม่ โดยปรับภาพให้สวยงามสมจริงมากขึ้น ทั้งยังดัดแปลงเนื้อเรื่องบางตอนให้แตกต่างไปจากเดิม เพื่อความเหมาะสมกับยุคสมัย เช่น โนบิตะและเพื่อนๆ ตอนนี้ขึ้นชั้น ป.๕ กันหมดแล้ว หลังจากเรียนอยู่ชั้น ป.๔ มานาน

ถึงแม้โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ฉบับใหม่จะแตกต่างไปจากต้นฉบับเดิมอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปคือ เรื่องราวที่แฝงด้วยความกล้าหาญ ความรักและมิตรภาพที่มีอยู่อย่างไม่จำกัดในตัวละคร เร้าอารมณ์ให้รู้สึก “อิน” จนน้ำตาไหลไม่รู้ตัว

เหนือสิ่งอื่นใด, การ์ตูนเรื่องนี้ไม่เคยขาด “ความฝัน” และ “จินตนาการ” เลยสักครั้ง

เชื่อว่าหลายคนคงคุ้นเคยกับการ์ตูนเรื่องโดราเอมอนเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นคนในช่วงอายุใดก็ตาม ผมเองก็ไม่ต่างกันครับ จะบอกว่าการ์ตูนเรื่องนี้อยู่กับผมมาเกือบทั้งชีวิตเลยก็ว่าได้ โดราเอมอนเป็นการ์ตูนเรื่องแรกที่คุณแม่ซื้อให้ตั้งแต่เมื่อผมยังเรียนอยู่ชั้นอนุบาล ท่านอยากให้ผมหัดอ่านหนังสือเสียบ้าง จะได้ “เรียนหนังสือ” สักที ดีกว่าเที่ยววิ่งเล่นไปวันๆ

ท่านบอกว่าการอ่านการ์ตูนจะช่วยให้เรียนรู้การใช้ภาษาได้ดี เพราะการ์ตูนมีภาพประกอบเกือบทุกคำพูด ช่วยให้เด็กเข้าใจสีหน้าท่าทางของตัวละคร ตลอดจนเหตุการณ์ที่สอดคล้องกับคำพูดเหล่านั้น แต่มีข้อแม้ว่าต้องเลือกการ์ตูนที่เหมาะสมกับวัย และใช้ภาษาได้ถูกต้องพอสมควร

ประโยชน์ข้อนี้แตกต่างจากหนังสือนิทานภาพทั่วไปที่มักจะมีข้อความยืดยาว มีภาพประกอบเพียงไม่กี่ภาพ แม้จะช่วยส่งเสริมการเรียนรู้ทั้งด้านทักษะภาษาและคุณธรรมจริยธรรม แต่เด็กอาจจะนึกภาพไม่ออกว่าตัวละครแสดงอารมณ์อย่างไรบ้างในขณะที่พูด เว้นเสียแต่จะมีคนช่วยทำท่าทางประกอบหรือคอยอธิบายให้เห็นภาพอีกที

ที่กล่าวเช่นนี้ไม่ได้หมายความว่าหนังสือนิทานภาพจะไร้ประโยชน์ไปเสียทั้งหมด อันที่จริงแล้วหนังสือสำหรับเด็กทุกประเภทล้วนมีประโยชน์ด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่อาจจะเหมาะสมกับพัฒนาการในวัยที่แตกต่างกันไปเท่านั้นเอง

อีกประการหนึ่ง, ที่เรียกกันว่าหนังสือการ์ตูนสำหรับเด็กนี้ ไม่ได้หมายความว่าผู้ใหญ่อย่างพวกเราจะอ่านกันไม่ได้ หรืออ่านแล้วจะกลายเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโตก็คงไม่ใช่ เพียงแต่บอกให้รู้ว่าอ่านกันได้ไม่จำกัดวัย ในบางคราวที่เราไม่สบายใจ เผลอลืมตัวตนของเราไปชั่วขณะ การได้กลับไปอ่านการ์ตูนเก่าๆ แล้วนึกถึงความรู้สึกในวัยเด็กที่ยังมีความฝันและจินตนาการ ก็ทำให้เราเข้าใจตัวเราเองในตอนนี้ได้ดีไม่น้อย

เราจะมองเห็นว่าในวันนั้นเราคิดอะไร เราเดินมาถึงวันนี้ได้อย่างไร และในวันข้างหน้าเราจะเดินต่อไปอย่างไรดี

บทเพลงต้นเรื่องโดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ฉบับใหม่ ตั้งคำถามกับพวกเราทุกคนว่า “…เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ เธอจะลืมมันไปไหมนะ, ณ เวลานั้นลองนึกมันขึ้นมาดูสิ – ในหัวใจของฉันนั้น มีความฝันที่เปล่งประกายตลอดเวลา…”

วันเวลาและเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมักจะเข้มงวดกับพวกเราเสมอ คอยสอนให้เราเข้มแข็ง สอนให้เราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี แต่พร้อมกันนั้นก็ทำให้เราหลงลืมความรู้สึกดีๆ ที่เราเคยมีในวัยเด็กไป จนท้ายที่สุดในวันที่เราเติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว มีตัวตนอยู่ในสังคมจริงๆ แล้ว เราก็ไม่หลงเหลือความเป็นเด็กอีกต่อไป

คนส่วนใหญ่มักเป็นอย่างนั้น เราจึงพบเห็นผู้ใหญ่หลายคนที่จริงจังกับชีวิตราวกับแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าของตนเอง หรือผู้ใหญ่ที่คอยเต้นไปตามจังหวะสังคม ตามแต่โลกจะชี้นำให้พวกเขาเดินไปในทิศทางใด โดยที่พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไร เพื่ออะไร และคงไม่มีวันรู้ได้เลย

พวกเขาลืมความตั้งใจ ลืมความฝันและจินตนาการของตนเองไปเสียแล้ว พวกเขาปฏิเสธมันเพียงเพราะไม่ต้องการให้คนรอบข้างดูถูกว่าเป็นเด็กที่ไร้ประสบการณ์ อย่าคาดหวังจุดมุ่งหมายในชีวิตจากพวกเขาเลย เขาไม่หลงเหลือตัวของตัวเองอีกแล้ว เขามีชีวิตอยู่เพียงเพื่อทำตามความต้องการของสังคมในฐานะผู้ใหญ่ที่ดีและเพียบพร้อม สมควรแก่การยกย่องนับถือ

พวกเขาลืมได้แม้กระทั่งวัยเด็กของตนเอง

ผมไม่ได้ต้องการให้ทุกคนจมอยู่กับอดีตจนกลายเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโต การทำอย่างนั้นมีแต่จะทำร้ายตัวเองเท่านั้น เราทุกคนย่อมเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ตามวันเวลาที่หมุนผ่านไปเป็นธรรมดา แต่สิ่งที่โดราเอมอนชวนให้เราขบคิดคือ เป็นไปได้หรือไม่ที่เราจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่พร้อมกับยังคงเก็บความฝันและจินตนาการเอาไว้กับตัว ไม่ปล่อยให้หล่นหายไปตามทาง

“…เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ เธอจะลืมมันไปไหมนะ…”, เราคงต้องถามตัวเองอย่างนี้เสมอ

สังคมสมัยใหม่สอนให้เราเชื่อตามกันมาว่า ความฝันและจินตนาการเป็นสิ่งสะท้อนความเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโต อ่อนด้อยประสบการณ์ ถ้าอยากเป็นผู้ใหญ่ที่ดีแล้วควรลืมมันไปเสีย ให้ทำราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริงในชีวิตของเรา

ทั้งๆ ที่เราทุกคนเคยผ่านชีวิตในวัยเด็กกันมาแล้วทั้งนั้น, จะช้านานเพียงไรก็สุดแต่ตัวเลขอายุของแต่ละคน, คงไม่มีใครปฏิเสธได้เลยว่า ด้วยความฝันและจินตนาการนี้เองที่ผลักดันให้เราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาได้

ไม่ใช่เพราะความฝันที่ว่า “โตขึ้น ฉันอยากเป็น…” หรอกหรือ ที่เป็นกำลังใจให้เราก้าวผ่านเรื่องราวร้ายๆ จนมายืนอยู่ ณ จุดนี้ได้

เมื่อความฝันและจินตนาการเป็นเสมือนแรงขับดันในจิตใจของเรา เราจะละทิ้งมันไปได้อย่างไร เราแข็งแกร่งมากพอที่จะมีชีวิตอยู่โดยปราศจากกำลังใจใดๆ อย่างนั้นหรือ – เป็นไปไม่ได้เลย, เราทำไม่ได้หรอก, หากเรายังรักที่จะเป็นตัวของตัวเอง ไม่ขายวิญญาณให้กับใครไปเสียก่อน

ความฝันและจินตนาการเป็นพื้นฐานจิตใจของเด็กก็จริง แต่มันไม่ได้สะท้อนความเป็นเด็กไม่รู้จักโตอย่างที่เราเชื่อกัน ในทางตรงกันข้าม มันคือสิ่งสำคัญในใจของพวกเราทุกคน เป็นแรงขับดันให้เราก้าวไปข้างหน้าได้ด้วยตัวของเราเอง และทำให้เราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างทุกวันนี้

หากเราละทิ้งมันไปแล้ว ไม่แน่ว่าเราอาจจะหลงทางอยู่ในวังวนแห่งความจริงที่โหดร้ายอย่างไร้จุดหมาย ไร้แรงต่อสู้ และไม่สามารถกลับออกมาได้อีกเลย

“…ในเวลาที่เราเหนื่อยล้ากับโลกแห่งความจริง อ่อนไหวกับวันเวลาที่แข็งกร้าว หมดเรี่ยวแรงจะเดินต่อไป ลองนั่งพักหน่อยดีไหม ผ่อนคลายลมหายใจเบาๆ แล้วนึกย้อนกลับมาถามตัวเองว่า เราเคยฝันไว้ว่าอย่างไร เราเคยจินตนาการถึงตัวเราเองในตอนนี้ไว้ว่าอย่างไร สิ่งใดกันที่ผลักดันให้เราเดินตามความฝันนั้นมาได้จนถึงวันนี้…”

เมื่อรู้แล้วขอให้เก็บมันไว้กับใจ เก็บไว้เป็นต้นทุนให้เราก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

ผมเชื่อว่า โดราเอมอนคงอยากจะบอกกับพวกเราอย่างนี้เหมือนกัน

แม้โดยอาชีพแล้วผมจะทำงานในสายวิชาการ แต่การเขียนงานที่เป็นวิชาการล้วนๆ ยังคงเป็นเรื่องที่ท้าทายผมเสมอมา ยิ่งเมื่อต้องเป็นสะพานเชื่อมระหว่างเนื้อหาวิชาการที่หนักอึ้งกับการเรียนรู้ของเด็กวัยรุ่นตอนปลายที่เพิ่งจะผ่านชั้นมัธยมปลายมาไม่กี่ปี ความท้าทายก็ยิ่งเพิ่มดีกรีมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

เด็กก็คือเด็ก, เราทุกคนเข้าใจความรู้สึกนี้ดี, แม้จะผ่านวัยรุ่นมาจนโตพอจะรับผิดชอบตัวเองได้บ้าง แต่การต้องพบเจออะไรที่หนักหนาเกินไปอย่างฉับพลัน ก็ใช่ว่าทุกคนจะรับได้ทันเสมอไป ยังมีอะไรอีกมากมายที่พวกเขาต้องค่อยๆ ปรับตัวและเรียนรู้กันไป

จริงอยู่ว่า อุปสรรคคือเครื่องมือฝึกฝนให้พวกเขา – และพวกเรา – แข็งแกร่งมากขึ้น และการเอาชนะอุปสรรคได้ก็หมายความว่าชีวิตก้าวหน้าไปอีกขั้น แต่เพียงแค่การเอาชนะอุปสรรคได้นั้นยังไม่เพียงพอ ยังต้องมีมุมมองที่ดีต่ออุปสรรคนั้นด้วย จึงจะเอาชนะมันได้อย่างสมบูรณ์

เมื่อผมคือคนกลาง มีอะไรที่ผมพอช่วยเหลือได้บ้างก็ช่วยเหลือกันไป การช่วยเหลือนี้ไม่ใช่ว่าจะไปทำให้อุปสรรคมีความท้าทายน้อยลง ถ้าทำอย่างนั้นเด็กๆ คงไม่ได้พัฒนาตัวเอง ซ้ำร้ายยังเป็นการดูถูกพวกเขาจนเกินไป หน้าที่ของผมเพียงแต่ช่วยให้พวกเขามีมุมมองที่ดีต่ออุปสรรคและกล้าเผชิญมันด้วยความสามารถทั้งหมดที่เขามี

ให้พวกเขารู้สึกว่า การต่อสู้นั้นเกิดจากเสียงเรียกร้องภายในใจของพวกเขาเอง ไม่ใช่ว่าใครมาบังคับกะเกณฑ์ให้พวกเขาทำ

———-

ต้นฉบับบทความเรื่องนี้ เขียนด้วยดินสอบนกระดาษ A5
ผมมีโน้ตบุ๊คเป็นของตัวเองแล้ว แต่บ่อยครั้งที่ผมร่างต้นฉบับด้วยวิธีง่ายๆ
มันไม่ได้สื่ออะไรมากไปกว่า “ความพอใจ” ของผมล้วนๆ

———-

คงไม่ใช่เฉพาะเด็กๆ หรอกครับ ผู้ใหญ่เราก็เหมือนกัน

ผมเชื่อว่า การทำตามเสียงหัวใจเรียกร้องเป็นสิ่งสำคัญ ตราบเท่าที่มันจะทำให้เรามีความสุขความพอใจในปัจจุบัน และไม่ทำร้ายอนาคตของตัวเราเอง

การอยู่กับเด็กๆ สอนให้ผมตระหนักว่า หลายครั้งที่ผมเลือกทำตามใจตนเองเหมือนอย่างเด็กๆ เพียงเพราะใจอยากจะทำ มันท้าทาย มันน่าสนุก มันน่าสนใจ – แล้วก็ลงมือทำ มีทั้งที่ทำสำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จบ้าง หลายอย่างก็ยังไม่ถึงจุดสิ้นสุดหรือไม่รู้ว่าจะจบลงเมื่อไร แต่ผมไม่ได้คาดหวังความสำเร็จขนาดนั้น ผมไม่ได้หวังจะเป็นเลิศอะไรมากมาย ผมก็แค่อยากทำ

หลายคนคงคุ้นเคยกับการทำกิจกรรมบางอย่างที่อาจจะไม่ได้ช่วยให้เราประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ในชีวิต, ตามนิยามของความสำเร็จในสังคมสมัยใหม่, แต่เราทำแล้วเราพอใจ เรามีความสุข มันอาจจะทำให้เราเสียเวลาไปบ้าง แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี ให้เราเก็บมาคุยโวให้ใครต่อใครฟังได้อยู่เรื่อยๆ

บางที, ความสำเร็จยิ่งใหญ่ในชีวิต ที่มุ่งมองแต่ชื่อเสียง เงินตรา และอำนาจ ก็อาจไม่ใช่คำตอบสำหรับเราทุกคน มันอาจมีประโยชน์ในแง่ที่ช่วยให้ชีวิตของเราไม่แร้นแค้นจนเกินไป แต่การต่อสู้ดิ้นรนอยู่บนความทุกข์เพียงเพื่อให้ประสบความสำเร็จอย่างนั้นคงไม่เป็นสิ่งที่พึงปรารถนา และเมื่อถึงจุดหนึ่ง มันอาจจะมีคุณค่าน้อยกว่าการทำตามสิ่งที่ใจเราเรียกร้องก็เป็นได้

ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างที่ใจเรียกร้องเป็นสิ่งที่ดีที่ถูกต้องไปทั้งหมด เราคงต้องคำนึงถึงจริยธรรมและบรรทัดฐานของสังคมไปพร้อมกัน ถ้าความพอใจนั้นเป็นประโยชน์แก่เราแต่กลับเป็นผลเสียต่อผู้อื่นแล้ว คงไม่ใช่สิ่งที่เราควรกระทำ และโทษของมันจะย้อนกลับมาบั่นทอนจิตใจของเราเอง แต่หากมันไม่ได้ทำร้ายใคร – ทั้งคนอื่นและตัวเรา – ก็ทำไปเถอะ

ปล่อยให้ใจได้ตามใจตัวเองบ้าง เราอาจจะมองเห็นโลกในมุมมองที่งดงามมากขึ้นก็เป็นได้

———-

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

———-

สังคมทุกวันนี้มีกฎเกณฑ์ข้อบังคับมากมาย หลายอย่างเป็นสำนึกร่วม เป็นวาทกรรมครอบงำความรู้สึกนึกคิดของเรา สังคมกำลังมีอิทธิพลเหนือใจเรามากขึ้นทุกที มากเสียจนเราหลงเชื่อว่า ความคาดหวังและความสำเร็จของสังคมมีค่ามากกว่าความสุขของใจเราเอง

ผมไม่ได้พยายามสร้างลัทธิปัจเจกชนนิยม (Individualism) ที่เรียกร้องให้ทุกคนทำตามใจตัวเองโดยไม่สนใจผลกระทบต่อคนรอบข้าง นั่นเป็นความเข้าใจผิดที่อันตรายอย่างยิ่ง ผมยังเชื่อว่าคนเป็นส่วนหนึ่งของสังคมและจะแยกจากกันไปไม่ได้ เพียงแต่ผมเห็นว่าเราควรย้อนกลับมาทบทวนความต้องการที่แท้จริงของเราเองบ้าง ดูแลหัวใจของเราเองบ้างก่อนจะสายเกินไป ก็เท่านั้นเอง

เวลาและแรงบีบคั้นจากสังคมทำให้เราเปลี่ยนแปลงไปได้มาก เราเชื่อมั่นว่าภาระงานและการทำตามความคาดหวังของสังคมจะช่วยให้เรามีความสุข แต่นั่นทำให้เราเดินบนทางที่สุดโต่งจนเกินไป ทุ่มเทมากจนเกินไป เราเผลอคิดไปว่าสังคมจะให้คำตอบกับเราทุกอย่าง แต่คำตอบสุดท้ายที่เราได้รับคือ “เราคิดผิด”

หลังจากบ้างานอยู่พักใหญ่, จนรุ่นน้องคนหนึ่งเตือนผมให้รู้สติ, ผมกลับมาถามตัวเองว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ ผมได้คำตอบ ผมเริ่มจัดตารางชีวิตตัวเองใหม่ ผมลดภาระงานที่เกินความจำเป็นลงไป ผมสอนในเวลาที่พอเหมาะ ซึ่งทำให้ตัวผมและคนเรียนพอใจ ผมแบ่งเวลาทำกิจกรรมอื่นๆ ที่ผมเคยทำและอยากทำ ซึ่งมันทำให้เวลาของผมมีคุณค่าเพิ่มขึ้นกว่าเดิมอีกมาก

ไม่ใช่ว่างานของผมไร้ความสุข ตรงกันข้าม, ผมรักงานสอนและพร้อมจะทำงานนี้เสมอ แต่ถ้ามันจะเป็นเพียงการโชว์ความสามารถเพื่อให้ได้ก้าวหน้าและโดดเด่น แต่กลับทำร้ายตัวผมเองและอาจทำร้ายคนอื่นไปโดยไม่รู้ตัว ผมจะทนทำต่อไปได้อย่างไร

———-

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

———-

นอกจากงานสอนแล้ว งานเขียน แต่งกลอน วาดภาพ ออกกำลังกาย ตลอดจนกิจกรรมเบ็ดเตล็ดอีกหลายอย่าง คือสิ่งที่หัวใจของผม – และของใครอีกหลายคน – เรียกร้อง ผมมีเวลาคลุกคลีอยู่กับมันมาเกือบตลอดชีวิตการเรียนในมหาวิทยาลัย แม้ว่างานส่วนใหญ่จะเป็นงานเบื้องหลัง ทำแล้วไม่โดดเด่น ไม่มีใครรู้จัก แต่คงไม่ใช่เรื่องสำคัญที่ผมจะต้องแคร์

ไม่ใช่ว่าทุกครั้งที่เราจะทำอะไรโดยคาดหวังถึงความโดดเด่น มีชื่อเสียง หรือเกิดผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่จนเกินตัว การคาดหวังมากเกินไปอย่างนั้นทำให้เราเป็นทุกข์ ทุกข์จากแรงกดดัน ทุกข์จากความล้มเหลว หรือแม้สำเร็จไม่ถึงเป้าหมายก็ยังเป็นทุกข์อีกเหมือนกัน

ในทางตรงกันข้าม ถ้าเราทำในสิ่งที่เราอยากทำ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ยิ่งใหญ่ แต่เมื่อหัวใจของเราเรียกร้อง ไม่ต้องรอให้สำเร็จเป็นผลงานอัศจรรย์ใดๆ เลย เพียงแค่ลงมือทำก็มีความสุขแล้ว ยิ่งหากเป็นงานที่ “ใช่” จริงๆ ให้ทำไปอีกนานเพียงไรก็ไม่เบื่อ

นอกจากชื่อเสียง เงินตรา และอำนาจแล้ว ยังมีความสำเร็จอื่นๆ อีกมากมายที่เปิดโอกาสให้เราได้ไขว่คว้ามาไว้กับตัวโดยไม่เบียดเบียนใคร เพียงแต่อาจจะไม่ใช่ความสำเร็จกระแสหลักในสังคม เป็นเพียงความสุขๆ เล็กที่สัมผัสได้ในใจของเราเอง

อยู่ที่ว่า “เรา” พร้อมจะทำมันหรือยัง

———-

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

———-

“…แบ่งเวลาดูแลหัวใจบ้าง ถามตัวเองว่าแท้จริงแล้วเราต้องการอะไรกันแน่ ไม่ต้องถึงขั้นละทิ้งงานทั้งหมดของเราหรอก แค่พักพอให้หัวใจได้ผ่อนคลายลมหายใจบ้าง เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว…”

———-

เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ
ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ

…

ฟรอยด์อาจพูดถูกว่า คนเรามีชีวิตอยู่ด้วยพลังพื้นฐาน ๒ ประการนี้ แต่คงไม่ใช่พลังทั้งหมดที่พวกเรามี ยังมีพลังอีกหลายอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวของเรา รอให้เราได้รู้จัก ค้นพบ และเรียนรู้ขัดเกลาให้ปรากฏชัดเจนขึ้นมา

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) {return;} js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_US/all.js#xfbml=1″; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs);}(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));